Στο Χαϊδάρι των παιδικών και εφηβικών χρόνων μας, λειτουργούσαν 6 (!) κινηματογράφοι. Μπορεί οι νεότεροι ή οι νεοφερμένοι στην πόλη να μην το πιστεύουν, αλλά είναι η αλήθεια. Βλέπετε, τότε ψυχαγωγία ήταν η μεγάλη οθόνη και η μεγάλη παρέα...

γράφει ο Κώστας Σαφράς


Είχαμε στ’ αλήθεια πολλές δυνατότητες να επιλέξουμε ταινία. Κατ’ αρχάς τα καλοκαίρια μας στο Χαϊδάρι ήταν αυτό που λέμε σήμερα «σινεφίλ», αφού υπήρχαν 4 θερινοί σινεμάδες: 
- Ο “ΗΛΙΟΣ” στην Β. Κων/νου (σήμερα Στρ. Καραϊσκάκη) απέναντι από την πλατεία Ηρώων, το “ΑΤΤΙΚ” εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η καφετέρια “Αίνιγμα”,
- η “ΚΑΤΕΡΙΝΑ” στην οδό Δαβάκη, που υπάρχει και λειτουργεί ακόμη, 
- η “ΛΕΒΑΝΤΑ” στο Δάσος, στην Β. Παύλου (σήμερα Ηρώων Πολυτεχνείου), όπου τώρα βρίσκεται το κλαμπ “Φοίνικας”.

Οι χειμερινοί ήταν 
- η “ΣΟΡΑΓΙΑ” στην οδό Δωδεκανήσου, μέχρι πρότινος εγκαταλειμμένο studio
- η “ΑΝΟΙΞΗ” στη Β. Γεωργίου (σήμερα Αγωνιστών Στρατοπέδου Χαϊδαρίου), η οποία έχει ανακαινιστεί.

Βέβαια η σημερινή “Άνοιξη” σε τίποτα δεν θυμίζει τους κινηματογράφους, όπως τους γνωρίσαμε στα παιδικά μας χρόνια. Η μεγάλη και ψηλοτάβανη αίθουσα άλλαξε και στη θέση της έχουν κατασκευαστεί τρεις μικρότερες αίθουσες. «Πολυσινεμάς» και στο Χαϊδάρι, λοιπόν. Σύμφωνοι, σύμφωνοι! Το καταλαβαίνω. Έχει πολυτέλεια, hi-tech ηχητικά συστήματα, βαθιά καθίσματα κτλ. Αυτά επιτάσσουν οι καιροί. Τα παιδιά μας τουλάχιστον δεν έχουν κανένα πρόβλημα...


Στο Χαϊδάρι τού χθες υπήρχαν έξι κινηματογράφοι, γιατί δεν είχαμε εναλλακτικές επιλογές ψυχαγωγίας. Τηλεόραση ασπρόμαυρη με δύο μόνο κρατικά κανάλια, όσο για βίντεο και dvd players, ανύπαρκτα. Ηλεκτρονικοί υπολογιστές, internet και παιχνιδομηχανές, κυριολεκτικά σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Είπαμε… Η εξέλιξη… Σήμερα κοινωνία ατομικότητας και απομόνωσης -λέμε εμείς οι μεγαλύτεροι- χθες κοινωνικής συναναστροφής.

Δύσκολο να περιγράψω όλα όσα ζήσαμε στους θερινούς κινηματογράφους. Χαρούμενες παρέες, άρωμα γιασεμιού, ουρανός για ταβάνι, σερβιτόρος στα διαλείμματα με τον ταβλά στον λαιμό να διαλαλεί: σάμαλι, κωκ, τσιπς, πασατέμπο, αναψυκτικά, μπυράλ (στα σούπερ μάρκετ το βρίσκω και σήμερα και το αγοράζω συχνά για να θυμηθώ και να δείξω στα παιδιά μου την ιδιαίτερη γεύση του). Αλλά και κουνούπια, πολλά κουνούπια. Θυμάμαι ένα απελπισμένο φιλαράκι που κάποιο βράδυ στο “ΑΤΤΙΚ” εμφάνισε ένα εντομοκτόνο και άρχισε να φλιτάρει όλον τον κινηματογράφο.

Πολλά από τα παραπάνω έχουν ειπωθεί τόσες φορές, που θεωρούνται πλέον τετριμμένα. Άλλωστε, αν δοκιμάσετε να αναπολήσετε τα παιδικά σας χρόνια, εύκολα θα τα επαναφέρετε στην μνήμη, τη γεύση και την όσφρησή σας.

Η παρέα μου σύχναζε στη “ΣΟΡΑΓΙΑ”. Περάσαμε χρόνια με ήρωες τον Μπρους Λι, τον Τραβόλτα, τους Τέρενς Χιλ και Μπαντ Σπένσερ, τον Κλιντ Ίστγουντ και τον Λι Βαν Κλιφ στα περίφημα γουέστερν, αλλά και τους υπόλοιπους «must» πρωταγωνιστές της εποχής. Ενδιάμεσα ξέπεφτε και κάτι πιο ποιοτικό.

Ιδιαίτερα όμως θα σας γράψω για τις αξέχαστες Τρίτες. Στον συγκεκριμένο κινηματογράφο λοιπόν, εκάστη Τρίτη ήταν αποκλειστικά αφιερωμένη στις «επιμορφωτικές» ταινίες, κοινώς «τσόντες». Ο όρος τσόντα τότε ήταν κυριολεκτικός, γιατί το τολμηρό κομμάτι έπεφτε ξαφνικά μέσα στη ροή της κανονικής ταινίας. Εκεί ήταν η έδρα του ΣΟΧ (Σύλλογος Οφθαλμολάγνων Χαϊδαρίου) με δεκάδες εγγεγραμμένα μέλη. 

Κάθε Τρίτη, λοιπόν, πριν την προβολή, ο απουσιολόγος έπαιρνε απουσίες και οι αδικαιολογήτως απόντες υφίσταντο την γενική κατακραυγή. Τα σχόλια και οι πλάκες ήταν, φυσικά, εκτός των ορίων… Εννοείται ότι αυτές οι προβολές ήταν απαγορευμένες και η Ασφάλεια τις κυνηγούσε μανιωδώς, κάνοντας συνεχείς αναποτελεσματικές εφόδους. Πόσες και πόσες φορές ενώ στην οθόνη βρισκόμασταν στο «κρίσιμο σημείο», στα ξαφνικά βλέπαμε μπροστά μας κινούμενα σχέδια, άναβαν τα φώτα και τα όργανα έκαναν έλεγχο.

Οι προβολές αυτές δεν διαφημίζονταν στα στάντ της «ΣΟΡΑΓΙΑΣ», που ήταν σκορπισμένα στην πόλη, αλλά διαδίδονταν στο «μιλητό». Έτσι γνωρίσαμε την Τίνα Σπάθη, τον Κώστα Γκουσγκούνη και πήραμε τα πρώτα μαθήματα του έρωτα. Σπουδαίους δασκάλους είχατε, θα μου πείτε… Τι να κάνουμε που τότε ο έρωτας ήταν το απόλυτο ταμπού και κανένας απ’ όσους έπρεπε δε μας μίλαγε γι’ αυτόν;

Εφηβικές αμαρτίες... Ξέρω χάλασα το ίματζ μου. Τι να κάνουμε. Συμβαίνουν κι αυτά όταν κάνεις εκμυστηρεύσεις!



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μήνυμα φόρμας σχολίων

 
© 2013. All Rights Reserved. Σχεδιασμός σελίδας "Εκδόσεις ΦHΓΟΣ"
Top