Οι τεχνολογικές ευκολίες στη μουσική 
δεν υποκαθιστούν την εμπειρική γνώση 


Εδώ και δυόμιση δεκαετίες ο Χαϊδαριώτης Τάκης Μπαρμπέρης αποτελεί έναν από τους "πυλώνες" της ελληνικής τζαζ και -για πολλούς- είναι ο πλέον αναγνωρίσιμος ως κιθαρίστας και συνθέτης της. Εκτός των εφτά προσωπικών του δίσκων, που χαίρουν πια μεγάλης εκτίμησης και εκτός των συνόρων μας, έχει στο ενεργητικό του συνεργασίες με τους Πέτρο-Λούκα Χαλκιά, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Διονύση Σαββόπουλο, Βαγγέλη Γερμανό και άλλους. Επίσης έχει γράψει την μουσική για έξι θεατρικές παραστάσεις, ενώ διδάσκει μοντέρνα κιθάρα και αυτοσχεδιασμό από το 1981, τα τελευταία χρόνια στο ωδείο Φίλιππος Νάκας.

Το "Χαϊδάρι Σήμερα" μίλησε μαζί του για να γνωρίσουμε τον ίδιο και το έργο του.

Από πότε ζεις στο Χαΐδάρι; 
Ακριβώς μισόν αιώνα (γέλια) δηλαδή από το 1964. Μπήκαμε στο μισοτελειωμένο πατρικό μου σπίτι στην οδό Κορυτσάς, όταν ήμουν ενός έτους. Γύρω μας ελάχιστα σπίτια, χωματόδρομοι, χωράφια με αραιή βλάστηση και συχνά με λάσπες, που χρησίμευαν για γήπεδα και παιχνίδι. Όμορφα χρόνια με πολύ λίγα αυτοκίνητα, χωρίς εγκληματικότητα, με ύπνο στην αυλή πολλά καλοκαιρινά βράδια και φυσικά μπάνια στον Σκαραμαγκά!!!


Περίγραψέ μας τα πρώτα σου μουσικά βήματα.
Στην 5η Δημοτικού μου δώρισαν μια φτηνή, ακουστική κιθάρα τριών τετάρτων και άρχισα μόνος μου να μαθαίνω τα πρώτα μου ακόρντα. Σύντομα κατάλαβα πως είχα μπει σε έναν μαγικό κόσμο, αυτόν της μουσικής, και έκτοτε δεν ξαναβγήκα. Γνώρισα τον Σπύρο Χατζηγιάγκο, που είχε μια κανονική σε μέγεθος κιθάρα. Αρχίσαμε να παίζουμε μαζί και να οραματιζόμαστε την δημιουργία γκρουπ. Θυμάμαι πως κάποια στιγμή έφτιαξα και ένα αυτοσχέδιο σετ ντραμς από πλαστικούς κουβάδες απορρυπαντικού, ένα μεταλλικό κουτί από μπισκότα και ένα παραμορφωμένο πιατίνι που είχε πεταχτεί από την φιλαρμονική της Εργατικής Εστίας. 

Μπαίνοντας στο γυμνάσιο ξεκίνησα να σπουδάζω και κλασσική κιθάρα με τον Δημήτρη Φάμπα στο Εθνικό Ωδείο. Λίγο αργότερα σχηματίστηκε το πρώτο επίσημο γκρουπ, που λεγόταν "Incas" με τους Κ. Ρεμόνδο, Σ. Χατζηγιάγκο, Γ. Αγγελόπουλο αρχικά και μετέπειτα με τους Π. Μαρούδα, Σ. Χατζηγιάγκο, Ν. Λαδά και τον αδερφό μου Κώστα στα φωνητικά. Παίζαμε συχνά στα Κυριακάτικα μουσικά πρωινά, που φιλοξενούσαν οι δύο δημοτικοί κινηματογράφοι της πόλης μας, "Άνοιξις" και "Σοράγια" και ενίοτε σε σχολικές εκδηλώσεις. Σταδιακά προέκυψαν συνεργασίες με μουσικούς και σχήματα εκτός Χαϊδαρίου, όπου συμμετείχα ως εκτελεστής και συνθέτης. Κατά σειρά ήταν οι Iskra, Μοντέλο ’63, Kozmas goes to Corfu και Indiom μέχρι το 1990 και την κυκλοφορία του πρώτου μου προσωπικού δίσκου. Έκτοτε και με το Takis Barberis Group έχω επικεντρωθεί στην παραγωγή της δικής μου μουσικής.

Σήμερα έχεις επαφή με τα μουσικά δρώμενα της πόλης μας;
Όχι όση θα ήθελα ή πιθανά και να άρμοζε. Ουδέποτε ζητήθηκε η συνδρομή μου από κάποιον φορέα όπως και συνειδητά απέφυγα να προσεγγίσω επωφελώς την εκάστοτε δημοτική αρχή. Άλλωστε μέχρι το 2010 είχαμε το μουσικό τμήμα του Πνευματικού Κέντρου που, έναντι μηδαμινού αντιτίμου, πρόσφερε την δυνατότητα σε πολλά παιδιά, όπως την κόρη μου, να έρθουν σε άμεση επαφή με την τέχνη της μουσικής.

Είναι πράγματι θλιβερό να βλέπεις πολύτιμες κοινωνικές δομές να αποψιλώνονται και έτσι να ενισχύεται η γενική τάση που θέλει την νέα γενιά μακριά από την τέχνη και την πνευματική καλλιέργεια. Το νοσηρό σκηνικό δείχνει πλέον τα "δόντια του" με την συνεχόμενη αύξηση της παθητικότητας, της βίας, του φασισμού και του bulling και δεν μπορώ να θεωρήσω συμπτωματικό το γεγονός πως τα χαμηλότερα ποσοστά αυτών των φαινομένων εμφανίζονται στα Μουσικά σχολεία.
Σε σχέση με τα μουσικά δρώμενα του Χαϊδαρίου έχω να πω πως η πόλη μας έχει βγάλει εξαίρετους μουσικούς, όπως οικογένεια Ζαχαρόπουλων, Μαρούδας, Χατζηγιάγκος, αφοι Λαδά, Πολυχρονάκος, Παναγιωτάκης, Χριστοφής, Μοσχοβούδης, Λιονάκης, Ποδαράς, Κερτσόπουλος, Πουσαίος και μπάντες όπως η Αθηναϊκή Κομπανία και Λευκή Συμφωνία. Σίγουρα ξεχνώ κάποιους, ελπίζω να μου το συγχωρέσουν!!!

Σε τι διαφέρει μουσικά η ψηφιακή με την αναλογική εποχή;
Όσο η μέρα με την νύχτα, από πολλές πλευρές! Όταν ξεκινούσα εγώ, η πρόσβαση στην αναγκαία πληροφορία ήταν από δύσκολη ως και αδύνατη,  σε αντίθεση με την νέα ψηφιακή εποχή, όπου ισχύει ακριβώς το αντίστροφο. Ωστόσο, οι τεχνολογικές ευκολίες, ενώ παρέχουν εύκολη πρόσβαση σε τεράστιο όγκο πληροφορίας, δεν υποκαθιστούν επαρκώς την αξία την εμπειρικής γνώσης. Η αλήθεια είναι πως σήμερα τα πράγματα είναι απλούστερα για όσους έχουν το μεράκι να ασχοληθούν με την μουσική. Έχει αρχίσει πια να εδραιώνεται και η εκπαίδευση για τη μοντέρνα μουσική, κάτι που δεν υπήρχε καν όταν εγώ έκανα τα πρώτα μου βήματα στην ηλεκτρική κιθάρα, στην οποία ως ένα βαθμό ήμουν αυτοδίδακτος.

Ποια είναι η άποψή σου για το μέλλον της εγχώριας τζαζ και των συγγενών της μουσικών ειδών;
Σήμερα, πλέον, υπάρχει μια θαυμαστή νέα γενιά μουσικών με υψηλή κατάρτιση, με σπουδές εδώ και στο εξωτερικό, οι οποίοι πιστεύω πως θα μας πάνε ένα βήμα, αν όχι περισσότερα, μπροστά. Αρκεί να θέσουν ως βασικό τους στόχο την απόκτηση μουσικής ταυτότητας και προσωπικής φωνής.

Αν σου δινόταν η δυνατότητα, τι θα άλλαζες στα μουσικά πράγματα της χώρας; 
Πολλά, αλλά θα ξεκινούσα από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση με ένα πραγματικά σύγχρονο πρόγραμμα, που θα είχε ως σκοπό τα παιδιά να γνωρίσουν και κυρίως να αγαπήσουν τη μουσική σε όλες της τις μορφές.

Πώς βιώνει την "κρίση" ένας καταξιωμένος μουσικός, όπως εσύ;
Ως γνωστόν, όταν αυτό που παράγεις δεν αποτελεί κυρίαρχη και άρα εμπορική τάση, τα πράγματα ήταν πάντα δύσκολα, πόσο μάλλον τώρα. Πιστεύω πως, εκτός από την υπομονή και την ψυχραιμία που απαιτείται στην αντιμετώπιση της κρίσης, θα πρέπει και να επιμείνουμε στο να πράττουμε ό,τι καλύτερο μπορεί ο καθένας στον τομέα του και αυτό με φόντο και το συλλογικά καλύτερο.

Μπέττυ Λαμπροπούλου

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μήνυμα φόρμας σχολίων

 
© 2013. All Rights Reserved. Σχεδιασμός σελίδας "Εκδόσεις ΦHΓΟΣ"
Top