Οροπέδιο Ζαστάνι στο Ποικίλο (φωτό Τάσος Λύτρας)

Συνέχεια στον διάλογο περί προστασίας των περιαστικών ορεινών όγκων. Ο νομικός Τάσος Λύτρας απαντά στον δασοπόνο Στέλιο Σούλιο, σχετικά με τη θέση του τελευταίου ότι η δασική νομοθεσία, αντί της χωροταξικής - πολεοδομικής, είναι το καταλληλότερο όχημα για την προστασία των βουνών μας. Ευχαριστούμε τους αρθρογράφους που επέλεξαν το "Χαϊδάρι Σήμερα" για την ανάπτυξη μιας τόσο γόνιμης αντιπαράθεσης. (Όλα τα σχετικά δημοσιεύματα στο τέλος).

Η θέση του κ. Τάσου Λύτρα:

Αγαπητό Χαϊδάρι σήμερα,
Πρόσφατα φιλοξένησες άρθρο του κ. Σούλιου με τίτλο «Μπορεί ο Χωροταξικός Σχεδιασμός να προστατέψει τα δασικά οικοσυστήματα;».
Πριν απαντήσω στο ερώτημα, παρακινούμενος από την ανάγκη να υπάρχει δημόσιος διάλογος, κατανοητός, όσο γίνεται, στους αναγνώστες σου, προτάσσω ένα σχόλιο:

Αν ενθυμούμαι καλά, ο αρθρογράφος, το έτος 2010, όταν δημοσιοποιήθηκε η παρέμβασή μας στον ΟΡΣΑ για την περιβαλλοντική προστασία του όρους Αιγάλεω – Ποικίλο & της λίμνης Ρειτών, ξιφούλκησε εναντίον μας, επειδή, κατά την τότε άποψή του, αυτά είναι δουλειά των αρμοδίων υπηρεσιών. Προφανώς, βολεύει πολλούς θύλακες συμφερόντων το περιβαλλοντικό κίνημα να περιορίζεται σε ανώδυνες εκδηλώσεις φυσιολατρίας και να μην παρεμβαίνει δυναμικά με επιστημονικό λόγο και επεξεργασμένες προτάσεις στην πολιτική. Το γεγονός ότι ο αρθογράφος, απ’ ότι φαίνεται, αναγνωρίζει πλέον αυτό το δικαίωμα, ασφαλώς είναι μία πρόοδος.

Περαιτέρω, ο χωροταξικός σχεδιασμός είναι ένα εργαλείο. Ανάλογα με το ποιος το χειρίζεται και θεσμοθετεί με αυτό, μπορεί να είναι κακό ή καλό. Το ίδιο συμβαίνει και με την περιβαλλοντική και την δασική νομοθεσία. Σημείωσα και στο προηγούμενο άρθρο μου, ότι οι νόμοι και η εφαρμογή τους έχουν πολιτικό και κοινωνικό πρόσημο. Συνεπώς το ερώτημα του αρθρογράφου είναι εσφαλμένο, αφού η απάντηση στο ερώτημα εξαρτάται όχι από την χωροταξία γενικά, αλλά από το συγκεκριμένο κάθε φορά περιεχόμενό της.

Ίσως η έλλειψη επαρκών νομικών γνώσεων να μην του επιτρέπει να κατανοήσει όσα νομικά κείμενα διαβάζει. Λέω λοιπόν ότι όσα παραθέτει και επικαλείται (Καραμανώφ, ΣτΕ, Πορτάλιου) με βρίσκουν γενικά σύμφωνο. Φοβούμαι όμως ότι αυτά τεκμηριώνουν τις δικές μου απόψεις και όχι τις δικές του.

Το άρθρο 21 του νόμου 2742/99 για παράδειγμα, το οποίο όρισε όρους δόμησης στο όρος Αιγάλεω – Ποικίλο και χωροθέτησε χρήσεις γης (αναψυκτήρια, κεραίες, έργα υποδομής, επεκτάσεις σχεδίων πόλεων κλπ) ήταν ένας «κακός» χωροταξικός νόμος (αν και οι έννοιες του καλού και του κακού διαφέρουν ανάλογα με την πολιτική και κοινωνική σκοπιά που βλέπει κάποιος τα πράγματα, αλλά και με τα ενδεχόμενα οικονομικά του συμφέροντα), με τον οποίο επιχειρήθηκε να γίνουν σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος, όσα αναφέρονται στο άρθρο ότι έγραψε η Μαρία Καραμανώφ.

Ένας «κακός» χωροταξικός νόμος, όμως, δεν μπορεί να καταργηθεί παρά μόνον από έναν νεώτερο, επίσης χωροταξικό νόμο. Τέτοιος είναι το Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας/Αττικής (νόμος 4277/2014 ΦΕΚ Α΄ 156/2014). Το αν αυτός είναι «καλός» ή «κακός» νόμος, όχι γενικά, αλλά ειδικά όσον αφορά το όρος Αιγάλεω – Ποικίλο και τη λίμνη Ρειτών, προκύπτει από τις ρυθμίσεις του που είναι οι εξής: «Σκοποί του χαρακτηρισμού των ορεινών όγκων Αιγάλεω – Ποικίλου και της λίμνης Ρειτών (Κουμουνδούρου) ως Περιφερειακού Πάρκου είναι:  α) Η ανάσχεση της περαιτέρω περιβαλλοντικής υποβάθμισης της περιοχής από την επέκταση του αστικού ιστού και την εγκατάσταση χρήσεων ασύμβατων με την διατήρηση του φυσικού οικοσυστήματος της σε κατάσταση οικολογικής ισορροπίας, β) Η αποκατάσταση των τμημάτων που έχουν υποστεί αλλοίωση της φυσικής τους κατάστασης από υποβαθμιστικές επενέργειες, γ) Η διατήρηση της βιοποικιλότητας της περιοχής και των ειδών αυτοφυούς χλωρίδας και πανίδας, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται μεγάλος αριθμός προστατευόμενων, ενδημικών και σημαντικών ειδών, δ) Η λήψη μέτρων για την προστασία του οικοσυστήματος της περιοχής ως φυσικού φράγματος μεταξύ Θριασίου και της Χωρικής Ενότητας Αθήνας – Πειραιά, ως φίλτρου αέριων ρύπων και ως ρυθμιστικού παράγοντα του κλίματος της Αττικής, ε) Η λήψη μέτρων για την προστασία και ανάδειξη των πολιτιστικών, αισθητικών, γεωλογικών χαρακτηριστικών της περιοχής, καθώς και την ανάπτυξη φυσιολατρικών δραστηριοτήτων και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης» (άρθρο 20 παρ. 2γ αα). 

Ειδικά η λίμνη Κουμουνδούρου (Ρειτών) χαρακτηρίζεται, με την ίδια διάταξη, ως υγρότοπος Α΄ προτεραιότητας. Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι οι διατάξεις αυτές είχαν συμπεριληφθεί στο σχέδιο ΡΣΑ/Αττικής του έτους 2011, το οποίο αποτέλεσε την βάση για το «κακέκτυπο» του έτους 2014 (με τη μέθοδο του «ράβε – ξήλωνε»), και διασώθηκαν, γιατί κυρίως, το 2014, ενδιέφεραν ρυθμίσεις με επιχειρηματικό ενδιαφέρον στην ζώνη του θαλάσσιου μετώπου (από Πειραιά μέχρι Σούνιο). Πρέπει, λοιπόν, κάποιος να τοποθετηθεί απέναντι στις συγκεκριμένες ρυθμίσεις, αν τις βλέπει «καλές» ή «κακές», αντί να αοριστολογεί όπως πράττει ο αρθογράφος. Τι απέγινε όμως το «κακό» άρθρο 21 ν. 2742/99; Την απάντηση δίνει το άρθρο 41 παρ. 4 του ΡΣΑ/Αττικής: «Καταργείται κάθε γενική ή ειδική διάταξη που αντίκειται στις διατάξεις του παρόντος νόμου ή ρυθμίζει διαφορετικά τα θέματα που ρυθμίζονται από αυτόν».

Ο χωροταξικός σχεδιασμός του ΡΣΑ/Αττικής, στη συνέχεια, όσον αφορά το όρος Αιγάλεω, παραπέμπει στην περιβαλλοντική νομοθεσία, η οποία πρέπει να εφαρμοστεί για την υλοποίηση του σχεδιασμού (Ειδική Έκθεση – Προεδρικό Διάταγμα – Φορέας Διαχείρισης - Σχέδιο Διαχείρισης), όπως γίνεται σε όλες τις προστατευόμενες περιοχές.

Πρέπει να σημειωθεί, για την αποφυγή εσφαλμένων προσλήψεων, ότι η εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας, όχι μόνον δεν καταργεί την προϋφιστάμενη δασική προστασία (εφόσον αυτή υπάρχει), αλλά αντίθετα την διατηρεί και την ενισχύει με περισσότερες και αυστηρότερες προστατευτικές ρυθμίσεις. Επίσης κλείνει τις τρύπες της δασικής νομοθεσίας. Επιπλέον καλύπτει και περιοχές οικολογικού ενδιαφέροντος που δεν αποτελούν δασικές εκτάσεις.

Και οι απαντήσεις στα ερωτήματα του αρθογράφου:
1)    Η έκταση των εκτός σχεδίου 4.000- στρεμμάτων (για την ακρίβεια 3.700- στρεμμάτων) στην περιοχή της Πετρούπολης προκύπτει από την 31/8/2016 τεχνική έκθεση υπαλλήλων του δασαρχείου Αιγάλεω, που συντάχθηκε ενόψει της δίκης του Ναού Ευαγγελισμός της Θεοτόκου Λαμίας κατά του Ελληνικού Δημοσίου και των δήμων Πετρούπολης και Περιστερίου για την διεκδίκηση των γνωστών 7.500- στρεμμάτων στον αστικό ιστό και στο Ποικίλο όρος.
2)  Η μείωση των ορίων του καταφυγίου άγριας ζωής έγινε το έτος 2001, με την υπ’ αριθμό 2168/2-7-2001 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Αττικής (ΦΕΚ Β΄ 918/18-7-2001). Πρόκειται για τον αποχαρακτηρισμό της περιοχής του οροπεδίου και του φαραγγιού Ζαστάνι στο Ποικίλο και της περιοχής βόρεια του υψώματος Σκαραμαγκά στο Αιγάλεω, δηλαδή, όπως γνωρίζουν οι περιπατητές του βουνού, για τις πιο παρθένες και «άγριες» περιοχές, με πλούσια βλάστηση, όπου ενδιαιτούν και τα περισσότερα σπάνια, ενδημικά και προστατευόμενα είδη χλωρίδας και πανίδας.

Περιστέρι 28/1/2017,
Τάσος Λύτρας
    

  ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ







0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μήνυμα φόρμας σχολίων

 
© 2013. All Rights Reserved. Σχεδιασμός σελίδας "Εκδόσεις ΦHΓΟΣ"
Top