Με αφορμή τον σοβαρό πλέον προβληματισμό των πλατιών λαϊκών στρωμάτων ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την χώρα μας, παρά η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, σε συνδυασμό και με υπόλοιπα ικανά και αναγκαία μέτρα, ώστε την τελευταία ώρα ν΄ αποφύγουμε την ολοκληρωτική οικονομικο-κοινωνική καταστροφή, όπου είναι πλέον ορατή.

-----------------------------
γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΣΠΡΟΓΕΡΑΚΑΣ

1. Ο υπερδανεισμός των χωρών της Ν. Ευρώπης (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) δεν ήταν τυχαίο φαινόμενο. Σχετίζεται άμεσα με την υιοθέτηση του ευρώ και το ενιαίο ονομαστικό επιτόκιο της ΕΚΤ, για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης.

Επειδή ο πληθωρισμός στις χώρες της Ν. Ευρώπης ήταν ψηλότερος απ΄ ότι στην Γερμανία και τη Γαλλία, το ενιαίο ονομαστικό επιτόκιο της ΕΚΤ οδήγησε σε χαμηλότερα πραγματικά επιτόκια στην Ν. Ευρώπη.
Αυτή η εξέλιξη, σε συνδυασμό με τις διαρθρωτικές αλλαγές στο τραπεζικό σύστημα, εξηγεί τον υπερδανεισμό και κατ΄ επέκταση την αύξηση της ζήτησης και την υπερθέρμανση της οικονομίας στην Ελλάδα (βλ. τις τότε δηλώσεις του πρωθυπουργού Κ. Σημίτη ότι δήθεν "είμαστε η ισχυρότερη οικονομία των Βαλκανίων, με Τράπεζες στην Τουρκία, Σκόπια κλπ.", καθώς και τον προφητικό πρώιμο λόγο του Ηλία Ιωακείμογλου: "Πόσο θ΄ αντέξει η ΟΝΕ;", Αυγή 28/2/10).

Με το ξέσπασμα της κρίσης, τέλειωσε η περίοδος του εύκολου δανεισμού των νοικοκυριών και άρχισε μια περίοδος μείωσης του χρέους τους (αφού πλέον σταμάτησε ο φτηνός δανεισμός), πράγμα που είχε άμεσο αντίκτυπο και αντανάκλαση στην μείωση της ζήτησης και κατ΄ επέκταση στην μείωση του ΑΕΠ (ακαθάριστου εθνικού προϊόντος).

Με το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, οι χώρες που υστερούσαν σε ανταγωνιστικότητα, όπως και η Ελλάδα, αυτονόητα συνέχισαν να δημιουργούν ελλείμματα στις τρέχουσες συναλλαγές τους, αφού πλέον δεν είχαν εθνικό νόμισμα, για να το υποτιμήσουν και έτσι οδηγηθήκαμε σε μείωση των μισθών (ή του ρυθμού της αύξησής τους), της ζήτησης και των ποσοστών μεγέθυνσης του ΑΕΠ τους.

Το ευρώ, όντας υπέρβαση του τελευταίου αναχώματος προστασίας, που είναι το εθνικό νόμισμα και η συναλλαγματική πολιτική, είναι ένα δραστικό μέσο επιβολής μιας δρακόντειας μισθολογικής "πειθαρχίας". Ο υπερ-δανεισμός βέβαια δεν ήταν τυχαίος, αλλά με πρόθεση στόχευε το "δέσιμο" της χώρας, όπως και των άλλων χωρών του Νότου με χαμηλή ανταγωνιστικότητα και με την είσοδό τους στη ζώνη του ακριβού ευρώ, που κατέστρεψε, την οποιαδήποτε παραγωγική διάρθρωση και δομή που μέχρι τότε υπήρχε, στην "θηλιά" ενός μη βιώσιμου χρέους, που διογκώθηκε με την πάροδο του χρόνου, μετατρέποντας τις πιο πάνω χώρες σε απόλυτα εξαρτημένα παραρτήματα των ισχυρών χωρών της Ευρωζώνης, την πρωτοκαθεδρία των οποίων έχει η Γερμανία. Χώρες που λόγω της υψηλής τους ανταγωνιστικότητας πετυχαίνουν τεράστια πλεονάσματα, με την αναγκαία βέβαια καθήλωση της αμοιβής της εργασίας, παρά την δοσμένη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας αυτής, στο εσωτερικό τους.
Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε και ένα ακόμη "παραμύθι" που πλασάρεται με δήθεν αθώο τρόπο απ΄ τα δικά μας κύρια συστημικά ΜΜΕ, ότι δηλ. η Κύπρος αν και βρέθηκε και αυτή στον κυκλώνα μνημονίου, ξεπέρασε γρήγορα την κρίση της. Ποιο είναι το "παραμύθι" και η αλήθεια που μ΄ επιμέλεια και συστηματικά κρύβεται;

Ότι το πρόβλημα στην Κύπρο, δεν ήταν πρόβλημα κρατικού χρέους, αλλά και μόνον πρόβλημα των συστημικών Τραπεζών τους και των διαφόρων κερδοσκοπικών παιχνιδιών που αυτές έπαιζαν, με αποτέλεσμα την δραματική μείωση της ρευστότητάς τους, που "αποκαταστάθηκε" με ένα γενναίο "κούρεμα" των καταθέσεων, έτσι ώστε να επανέλθουν σε μια "κανονικότητα" που την πλήρωσαν αποκλειστικά οι καταθέτες, απ΄ τους μικρότερους μέχρι τους μεγαλύτερους, γιατί σ΄ αυτές τις περιπτώσεις χάνουν την ιδιότητά τους ως "πελάτες" και βαφτίζονται σε "μετόχους" των Τραπεζών, που πρέπει να επωμιστούν τα βάρη και να πληρώσουν τη ζημιά που προκαλούν τα "golden boys" με τα τεράστια "bonus" που τα ίδια αμείβουν τα όποια παιχνίδια των κερδοσκοπικών στοιχημάτων τους.

Λόγω, ακριβώς, του "φτηνού δανεισμού" που αναφέρθηκε, η Ελληνική Οικονομία, με σοβαρό έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, υπερθερμάνθηκε το διάστημα μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης, με αποτέλεσμα φαινομενικά, το κατά κεφαλήν εισόδημα να συγκλίνει με αυτό των πιο ανταγωνιστικών χωρών.
Στην συνέχεια, και με την καλπάζουσα ύφεση της οικονομίας, απαιτήθηκαν "διορθώσεις", σε πλαίσια ασφυκτικού, μέχρι πνιγμού, χρονικού ορίζοντα, μέσα στον οποίο οι εργαζόμενοι έπρεπε να κάνουν τέτοιες και τόσες μεγάλες θυσίες, ώστε να επανέλθει η "κανονικότητα" που επιθυμούσαν και επιθυμούν εκβιαστικά και εξουθενωτικά οι ονομαζόμενοι "εταίροι" μας, αδίστακτοι μέχρι το τέλος: Δανειστές.

2. Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει;
Κατ΄ αρχάς ας αφήσουν, όσοι βολεύονται απ΄ αυτό, το "παραμύθι" ότι και η "σκέψη" και μόνον για έξοδο απ΄ την ευρωζώνη, πυροδοτεί και "φουσκώνει" τις ακροδεξιές απόψεις. Γιατί ο φασισμός και γενικότερα η άνοδος της ακροδεξιάς υπήρξε, στο Μεσοπόλεμο, φαινόμενο του εθνικού κράτους, και όχι τυχαία. Σήμερα, με την κατάλυση κάθε ενθικής - λαϊκής κυριαρχίας και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και απόλυτης κυριαρχίας των πολυεθνικών Τραπεζών, κάτι τέτοιο αποκλείεται, παρά τις "κραυγές" κάποιων ευνουχισμένων δημοκρατών. Ας επανέλθει η εθνική - λαϊκή κυριαρχία και στην χώρα μας και οι "προβληματισμένοι" για τους κινδύνους ανόδου της ακροδεξιάς θα δουν τ΄ "όνειρό " τους να καταρρέει σαν χάρτινος πύργος.

α) Επανεισαγωγή της δραχμής, που θα υποτιμούνταν σ΄ ένα λογικό επίπεδο του 30%, (φτηνότερος ο τουρισμός, καθώς και τα εξαγωγικά μας προϊόντα, που τώρα τα "γονατίζει" το ακριβό ευρώ, κάνοντας έτσι ακριβότερα τα εισαγόμενα). Η άποψη του προέδρου των Οικονομικών εμπειρογνωμόνων της Βουλής κου Λιαργκόβα, με την "έκθεσή" του ότι "σε περίπτωση εξόδου, θα υπάρξουν επανειλημμένες υποτιμήσεις", δεν στηρίζεται σε κανένα εύλογο και αποδείξιμο οικονομικό δεδομένο, ούσα απόλυτα αυθαίρετη.

Τα εισαγόμενα είδη πρώτης ανάγκης θα πρέπει να επιχορηγηθούν (για να μην χτυπηθούν τα λαϊκά στρώματα) με έσοδα από ένα βαρύ επιπρόσθετο φόρο στα εισαγόμενα είδη πολυτελείας και οι έλεγχοι στις τιμές θα παρεμποδίσουν τις μη αναγκαίες ανατιμήσεις.

Οι μισθοί και οι συντάξεις θα επανέλθουν στα επίπεδα προ κρίσης και η αξία των καταθέσεων σε ευρώ θα μετατραπεί αυτόματα σε δραχμές με καθορισμένη ισοτιμία, οπότε οι κάτοχοι των ευρώ, δεν θα μπορούνε ν΄ αγοράσουν τίποτε σ΄ εξευτελιστικές τιμές, όπως κάποιοι σαν "φόβητρο" επισείουν.

β) Η ταυτόχρονη έξοδος από ΟΝΕ/ΕΕ θα πρέπει να συνοδευτεί από εθνικοποίηση όλων των Τραπεζών, ώστε ν΄ αποφευχθεί οποιαδήποτε κερδοσκοπία από την εφαρμογή των μέτρων, αλλά και να σταματήσει η κερδοσκοπία των τραπεζιτών, με τις "μεταγγίσεις" δημοσίου χρήματος για την ενίσχυση της ρευστότητας τους, γιατί τα κέρδη πάνε στις τσέπες τους. 

γ) Δραχμοποίηση του χρέους, για να μην βαρύνει η υποτίμηση το λαό, αλλά και για να μη χρειάζεται καινούργιος δανεισμός για την οποιαδήποτε πληρωμή μέρους του χρέους συμφωνηθεί. 

δ) Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και με την απειλή κήρυξης άμεσης στάσης πληρωμών τοκοχρεολυσίων, σε περίπτωση που δεν γίνει αποδεκτή, με στόχο τη σημαντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την περικοπή ενός σημαντικού μέρους του (π.χ. 50%).

ε) Σταδιακή αποπληρωμή του χρέους με έσοδα που θα προέλθουν βασικά από ένα άκρως προοδευτικό έκτακτο φόρου ακίνητης και κινητής περιουσίας (π.χ. πάνω από 1 εκ. ευρώ), όπου και αν βρίσκεται αυτή (εσωτερικό ή εξωτερικό).

στ) Προσωρινή ολοκληρωτική απαγόρευση της εξόδου κεφαλαίων απ΄ την χώρα, μέχρι την συντέλεση της μετάβασης απ΄ το ευρώ στο νέο νόμισμα.

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι η τρομοκράτηση των λαϊκών στρωμάτων ότι θα σταματήσει το κράτος να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, απ΄ τις εσωτερικές και εξωτερικές Τρόϊκες, είναι το απόλυτο ψέμα, αφού οι μισθωτοί και συνταξιούχοι θα ξαναπάρουν ολόκληρους τους μισθούς και τις συντάξεις τους, που μέχρι την κρίση είχαν κατακτήσει, αφού το Κράτος θα σταματούσε την πληρωμή των υπέρογκων και δυσβάστακτων τοκοχρεολυσίων, σε βάρος ακριβώς των ίδιων λαϊκών, αυτών στρωμάτων, το οποίο κάνει μέχρι σήμερα. Και αυτό μέχρις ότου οι ντόπιες και ξένες ελίτ, με την εφαρμογή των πιο πάνω μέτρων, εξαναγκαστούν να πληρώσουν το υπόλοιπο μέρος του χρέους που θα συμφωνηθεί, δημιουργουμένων συγχρόνως των προϋποθέσεων για αυτοδύναμη ανάπτυξη, βαρύ "πυροβολικό" για την οποία θα υπάρξουν οι δημόσιες επενδύσεις, που με την σειρά τους θα φέρουν στην επιφάνεια και τις ιδιωτικές, που σήμερα βρίσκονται σ΄ ένα πηγάδι, στο οποίο κανένας πάτος δεν φαίνεται. 

Το παράδειγμα του προέδρου της Μαλαισίας (!), το 1988, είναι πέρα για πέρα διαφωτιστικό, και χαράζει δρόμους αισιόδοξους, αφού σε μια νύχτα καθόρισε διοικητικά την ισοτιμία μαλαισιανού νομίσματος και δολαρίου, απαγόρευσε την έξοδο των κεφαλαίων απ΄ τη χώρα για ένα χρόνο περίπου, και οι "Κασσάνδρες", που προέβλεπαν ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας αυτής, ύστερα απ΄ τα παραπάνω μέτρα διαψεύστηκαν οικτρά, με αποτέλεσμα, ύστερα απ΄ την πάροδο του χρόνου αυτού, οι επενδύσεις εσωτερικές και εξωτερικές, να οδηγήσουν τη χώρα από τότε, σε ρυθμούς ανάπτυξης 7% που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα.

Υ.Γ 1. 
Για τους "μύστες" της μαρξιστικής ανάλυσης, που σήμερα είναι περισσότερο επίκαιρη, λόγω της κολοσσιαίας κρίσης, σε σχέση με το παρελθόν, θα πρέπει να καταλάβουν, αν δεν το έχουν καταλάβει ακόμη, ότι η "παγκοσμιοποιημένη αριστερά" (συμπεριλαμβάνονται ακόμη και μαρξιστές σ΄ αυτήν), συγχέει, και μερικές φορές σκόπιμα, το συστημικό φαινόμενο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το οποίο ανήκει στην οικονομική βάση, με την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, που ανήκει με μαρξιστικούς όρους, στο εποικοδόμημα, παράγοντας έτσι μια "θεωρία" έξω απ΄ την ιστορία, περί "κακών" καπιταλιστών και πολιτικών που συνωμοτούν για την επιβολή του "νεοφιλελευθερισμού", ως μέσο για την επέκταση των κερδών κλπ. σε βάρος των εργαζομένων.

Έτσι θέλουν ν΄ αγνοούν και να κρύβουν την αλήθεια: ότι δηλ. η συστημική αλλαγή, δηλ. το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών, πάνω στα οποία θεμελιώθηκε η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, σηματοδότησε την ανάδυση και την μαζική επέκταση των Υπερεθνικών Εταιριών, ως αποτέλεσμα της δυναμικής: "ανάπτυξη ή θάνατος" του συστήματος της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, που αρχικά οδήγησε σ΄ ένα άτυπο άνοιγμα των αγορών, το οποίο θεσμοθετήθηκε αργότερα.

Τέλος, θ΄ αντιτείνει κάποιος, ότι αν όλα τα παραπάνω είναι σωστά και λύνουν το πρόβλημα, οι "πόνοι της γέννας τους", θα είναι δυσβάσταχτοι, αφού η θέση μας στον "γεωπολιτικό χώρο", είναι παραπάνω από κρίσιμη και μ΄ αυτήν μπορεί να εκβιαστούμε ανά πάσα στιγμή.

Η απάντηση είναι ότι καμιά θέση και στάση δεν είναι αιώνια, ούτε καθορίζεται από κάποιον "Θεό". Αντίπαλες οικονομικές ενώσεις υπάρχουν ή και μπορούν να δημιουργηθούν και με την δική μας πρωτοβουλία και συμμετοχή, με την διαφορά ότι σ΄ αυτές πρωταρχικό ρόλο θα παίξει η ισότιμη σχέση μας, αφού οι ενώσεις αυτές θα έχουν το ίδιο ή περίπου το ίδιο επίπεδο ανάπτυξης μ΄ εμάς, που εξαφανίζει κάθε είδος "προστατών", όπως γίνεται μέχρι σήμερα, αρκεί να υπάρξει η αναγκαία πολιτική τόλμη και πρωτοβουλία, που σήμερα εξαντλείται στο ψευδεπίγραφο ερώτημα και την αγωνία για το "πότε θα βγούμε στις αγορές", που δυστυχώς έχει γίνει "καραμέλα" στα χείλη και της σημερινής Κυβέρνησης που αυτο-ονομάζεται "αριστερή", και που όχι σε πολύ μακρινούς χρόνους, πρωτοκλασάτα σήμερα στελέχη της δήλωναν και υποτίθεται ότι πάλευαν για την "Ευρώπη των Λαών" και όχι των "Πολυεθνικών", όπως κάνουν σήμερα.

Αντιστρέφω το ερώτημα: Αφού, αν φύγουμε απ΄ την Ευρωζώνη, κινδυνεύουμε να γίνουμε "Αλβανία και Ρουμανία", γιατί με την είσοδό μας σ΄ αυτήν και το νόμισμά της με "ισότιμες σχέσεις" δεν γίναμε μέχρι σήμερα "Ολλανδία ή Γερμανία";

Ή η ιστορία θα γίνει και δική μας δουλειά ή θα συνεχίσουμε "δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα" να ζητιανεύουμε στη γωνιά που βρισκόμαστε, "καμαρώνοντας" για το "ανθρώπινο πρόσωπο" της Ευρώπης, που κάποια στιγμή, θα καταδεχθεί να κοιτάξει και εμάς με "συμπάθεια"...

Υ.Γ.2 
Οι πιο πάνω σκέψεις μου δεν προέρχονται από "παρθενογένεση". Είναι καρπός και μόχθος πολλών και επώδυνων διαβασμάτων έντιμων και υπεράνω κάθε υποψίας για μεροληψία ή οτιδήποτε άλλο, πολιτικών φιλοσόφων και οικονομολόγων, μεταξύ των οποίων "ξεχώρισα" τρεις, τους οποίους "απεχθάνονται" τα συστημικά ΜΜΕ, μη αναφέροντας καν την ύπαρξή και τα ονόματά τους, και αυτοί είναι: 1. Ο Κύπριος οικονομολόγος έγκριτος πέρα για πέρα Σταύρος Τομπάζος, με το βιβλίο του "Φυγόκεντροι καιροί".
2. Ο πολιτικός φιλόσοφος - αναλυτής και οικονομολόγος Τ. Φωτόπουλος, (Η Ελλάδα ως προτεκτοράτο της υπέρ-εθνικής ελίτ).
3. Η ομαδική δουλειά των Κ. Λαπαβίτσα - Χάινερ Φλάσμπεκ - Γκιγιόμ Ετιεβάν - Φρεντερίκ Λορντόν και Σέντρικ Ντιρά (Ευρώ, σχέδιο Β - έξοδος απ΄ την κρίση για την Ελλάδα, τη Γαλλία και την Ευρώπη).

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μήνυμα φόρμας σχολίων

 
© 2013. All Rights Reserved. Σχεδιασμός σελίδας "Εκδόσεις ΦHΓΟΣ"
Top